Efectos edáficos do dióxido de carbono I: pH

A respiración heterótrofa en céspedes deportivos está gobernada polas prácticas de mantemento e estimouse nun rango que oscila entre 31 g C-CO2/m² e ano en superficies de céspedes sen mantemento, ata 922 g C-CO2/m² e ano para zonas con fertilización e achegas de restos de sega, Milesi et al., 2005. Estas superficies deportivas producen máis CO2 que solos agrícolas e ecosistemas naturais debido a que conteñen maior cantidade de materia orgánica no solo, Kaye et al., 2005.

Existen rexistros de valores de CO2 moi altos nos perfís de solo dos campos de golf. Estes valores, que chegan ata o 3 e 4%, son moito maiores que o 0,03% atmosférico, e son consecuencia dos mantementos intensos e das altas taxas de crecemento que se dan nestas superficies deportivas, Lee et al., 1997.

O CO2 da zona edáfica ten dous orixes: é o resultado da respiración das raíces e da mineralización da materia orgánica vexetal. A respiración é o proceso inverso á fotosíntese, Wieko et al., 2006.

Respiración

C6H12O6 + 6 H2O + 6 O2 ⇒ 6 CO2 + 12 H2O + Enerxía química

Conforme as raíces respiran e se descompón a materia orgánica a través da actividade da comunidade microbiana, vaise producindo CO2 e vai aumentando a presión parcial deste gas nos poros do solo, orixinando unha atmosfera edáfica con alta presión parcial de CO2. De feito, a presión parcial de CO2 na zona edáfica dun solo é varias veces maior que a presión deste gas na atmosfera.

A auga de poro disolve parte deste CO2 ata que a cantidade deste gas disolto (en fase líquida) se equilibra coa presión parcial do mesmo en fase gas. O CO2 disolto combínase con auga e forma ácido carbónico, o que fai que a auga de poro se vaia acidificando; por tanto, canto máis respire o solo, máis posibilidade existe de que o solo se acidifique de forma natural.

Tiloom recomenda a medición do pH “in situ”, a través de ferramentas ao uso. As extraccións das mostras de solo para a súa análise en laboratorio non teñen en conta estes procesos, hai unha desgasificación de CO2 que non se ten en conta, polo que a información real do que ocorre nos nosos greens se desvirtúa.

O pH tamén pode expresarse como unha función das formas carbonatadas, polo que a respiración e a produción de máis CO2 poden modificar o pH. Se as mostras se extraen directamente do solo, o CO2 da mostra equilíbrase co ambiental, co que ao modificarse tamén se modificará o pH medido. É dicir, cométense erros nas lecturas reais. O máis eficiente e exacto é a medición in situ, baixo as condicións do ambiente edáfico do green.