Respiración do solo

A respiración dun solo dános a medida das emisións de carbono (C – CO2), procedentes principalmente da descomposición da materia orgánica a través da vía aerobia (respiración microbiana), a procedente de raíces do céspede e fauna do solo, e mesmo da disolución dos carbonatos. É unha medida da saúde do solo pois dános o nivel de actividade microbiana, contido de materia orgánica e a súa mineralización. A medida de liberación de C – CO2 dáse en kg/ha/d. Neste proceso, fósforo orgánico, nitróxeno e xofre pasan a formas inorgánicas. Este proceso tamén se coñece como mineralización carbónica.

Existen unha serie de variables das que depende a respiración, como son temperatura, humidade e aireación. Cada 10 graos duplícase a taxa de respiración, ata chegar aos 35 – 40 graos, a partir dos cales as temperaturas son limitantes; á súa vez tamén queda limitada por debaixo de 5°C. A taxa de respiración tamén aumenta conforme aumenta o VWC ata niveis de saturación, onde esta taxa comeza a declinar e comeza a producirse anaerobiose con desnitrificación e volatilización de xofre.

En situacións de saturación, os microorganismos comezan a utilizar NO3, nitratos, en vez de O2 para a descomposición de materia orgánica, o que leva á desnitrificación e perdas de N2 en forma gasosa. A relación C/N ten tamén un papel fundamental nestes procesos, sendo relacións de C/N de 8 as óptimas para unha boa mineralización da materia orgánica.

Existen dispositivos de campo para a súa determinación ou ensaios de laboratorios. Estes kits de ensaio consisten en dispositivos “in situ” con axentes químicos, os cales cambian de cor segundo sexa a presenza de CO2. Un exemplo son os Draeger-tubes®.

En perfís de superficies deportivas o CO2 producido é moito maior que noutros tipos de ambientes debido á alta densidade, porosidade e intensidade de mantemento.