Mineralización da materia orgánica

A mineralización da materia orgánica é o proceso polo cal a materia orgánica se degrada a través dos microorganismos do solo e se transforma en CO2, H2O e os compostos minerais básicos tales como N2, H2S, Fe(II) etc… dependendo de que existan unhas condicións ambientais (aeróbicas ou anaeróbicas) e microbiolóxicas.

A mineralización, pois, libera gases como o CO2 e xera nutrientes que serán asimilados ou lixiviados a capas máis profundas.

A fonte da mineralización nas superficies deportivas está dada por dous orixes fundamentais de carbono:

A menor relación C/N, maior achegamento nitroxenado. Relacións C/N arredor de 8-10 son idóneas para unha rápida mineralización.

Preto do 30 % do C e N proveniente destas fontes é transformado en CO2 ou N inorgánico nas primeiras dúas semanas, independentemente da composición microbiana (Jiang et al. 2000).

O balance neto do nitróxeno liberado no solo vén dado pola diferenza entre o nitróxeno asimilado polos microorganismos e o mineralizado. Por exemplo, en épocas de crecemento activo de maio a outubro, o nitróxeno mineralizado en Bermudagrass (Cynodon dactilon L.) foi estimado entre 60 e 154 kg N/ha (Lee et al. 2003).

É importante ter en conta á hora de realizar o programa de abonado a xeración de nutrientes que ten lugar de maneira natural polo proceso de mineralización da materia orgánica.

Diversos autores como Kaye et al 2005 ou Shi et al. 2006 estiman, por exemplo, unha produción de nitróxeno polo fenómeno de mineralización da materia orgánica, de entre 0.2 e 2 microgramos N/g de solo e día.

A produción de nitróxeno natural, que pode axudarnos a reducir a nosa achega como greenkeepers en abonos, será tanto maior canta máis materia orgánica teña o solo, ou canto máis activa e grande sexa a comunidade microbiolóxica que teña o noso solo.

Autor: Raúl Bragado Alcaraz. Head Greenkeeper no La Manga Club de Golf