Lurzoruaren arnasketa

Lurzoru baten arnasketak karbono-isurpenen (C – CO2) neurria ematen digu, nagusiki materia organikoaren deskonposizioatik datozenak bide aerobioaren bidez (arnasketa mikrobianoa), soropilaren sustraietatik eta lurzoruko faunatik datorrena, eta baita karbonatoen disoluziotik ere. Lurzoruaren osasunaren neurria da, jarduera mikrobianoaren maila, materia organikoaren edukia eta haren mineralizazioa ematen baitigu. C – CO2 askapenaren neurria kg/ha/egun unitatetan ematen da. Prozesu honetan, fosforo organikoa, nitrogenoa eta sufrea forma ez-organikoetara igarotzen dira. Prozesu hau mineralizazio karbonikoa bezala ere ezagutzen da.

Arnasketak aldagai batzuen menpe dago, hala nola tenperatura, hezetasuna eta aireazioa. Hamar gradu bakoitzean arnasketa-tasa bikoizten da, 35 – 40 graduetara iritsi arte; hortik aurrera tenperaturak mugatzaileak dira; era berean, 5°C-tik behera ere mugatuta dago. Arnasketa-tasa VWC-rekin ere handitzen da saturazio-mailetara iritsi arte, non tasa hori jaisten hasten den eta anaerobiosia sortzen hasten den, desnitrifikazioarekin eta sufrearen lurruntzearekin.

Saturazio-egoeretan, mikroorganismoak NO3, nitratoak, erabiltzen hasten dira O2-ren ordez materia organikoa deskonposatzeko, eta horrek desnitrifikazioa eta N2-ren galerak ekartzen ditu gas moduan. C/N erlazioak ere funtsezko zeregina du prozesu hauetan; 8ko C/N erlazioak dira optimoak materia organikoaren mineralizazio onerako.

Hura zehazteko landa-gailuak edo laborategi-saiakuntzak daude. Saiakuntza-kit hauek agente kimikoak dituzten “in situ” gailuak dira, eta CO2-ren presentziaren arabera kolorez aldatzen dira. Adibide bat Draeger-tubes® dira.

Kirol-azaleren profiletan ekoitzitako CO2 beste ingurune mota batzuetan baino askoz handiagoa da, dentsitate, porositate eta mantentze-intentsitate handiagatik.