Materia organikoaren mineralizazioa

Materia organikoaren mineralizazioa materia organikoa lurzoruko mikroorganismoen bidez degradatzen den eta CO2, H2O eta oinarrizko konposatu mineraletan, hala nola N2, H2S, Fe(II), eraldatzen den prozesua da etab… ingurumen-baldintzak (aerobioak edo anaerobioak) eta baldintza mikrobiologikoak daudenaren arabera.

Mineralizazioak, beraz, CO2 bezalako gasak askatzen ditu eta nutrienteak sortzen ditu, asimilatuko direnak edo geruza sakonagoetara garbituko direnak.

Kirol-gainazaletan mineralizazioaren iturria karbonoaren funtsezko bi jatorrik ematen dute:

C/N erlazio txikiagoa, nitrogeno-ekarpen handiagoa. 8-10 inguruko C/N erlazioak aproposak dira mineralizazio azkarrerako.

Iturri hauetatik datozen C eta N-ren %30 inguru CO2 edo N ez-organiko bihurtzen da lehen bi asteetan, osaera mikrobianoa edozein dela ere (Jiang et al. 2000).

Lurzoruan askatutako nitrogenoaren balantze garbia mikroorganismoek asimilatutako nitrogenoaren eta mineralizatutakoaren arteko diferentziak ematen du. Adibidez, maiatzetik urrira bitarteko hazkuntza aktiboko garaietan, Bermudagrass-ean (Cynodon dactilon L.) mineralizatutako nitrogenoa 60 eta 154 kg N/ha artean kalkulatu zen (Lee et al. 2003).

Garrantzitsua da ongarritze-programa egiterakoan kontuan hartzea materia organikoaren mineralizazio-prozesuak modu naturalean sortzen dituen nutrienteak.

Egile batzuek, hala nola Kaye et al 2005 edo Shi et al. 2006, adibidez, materia organikoaren mineralizazio-fenomenoak eragindako nitrogeno-ekoizpena 0,2 eta 2 mikrogramo N/g lurzoru eta egun artekoa dela kalkulatzen dute.

Nitrogeno naturalaren ekoizpena, greenkeeper gisa ongarrietan egiten dugun ekarpena murrizten lagun diezaguketena, handiagoa izango da lurzoruak materia organiko gehiago duen heinean, edo gure lurzoruak duen komunitate mikrobiologikoa aktiboagoa eta handiagoa den heinean.

Egilea: Raúl Bragado Alcaraz. La Manga Club de Golf-eko Head Greenkeeper