Ureztatzeko ur araztuak (III). Kjeldahl nitrogenoa

Kjeldahl nitrogeno-metodoak jatorri biologikoko nitrogeno organikoa (proteinak) zehazteko aukera ematen du, baina ez jatorri industrialeko konposatu nitrogenatu gehienak (oximak, hidrazina,..). Uretan dagoen nitrogenoa nitrogeno organikoaren (R-N), amoniakoaren (NH3), nitritoaren (NO2¯) eta nitratoaren (NO3¯) batura da.

Gauza bera gertatzen da nitritoen eta nitratoen nitrogenoarekin (azken hori zehazteko, ingurune alkalinoan erredukzioa egin behar da).

Beraz, Kjeldahl nitrogenoa jatorri biologikoko konposatu organiko aminatuen eta amoniakoaren batura da, 40-60 mg/l artean ibili beharko lukeena, eta DBOren bosten bat inguru izan ohi da. Nitrogeno-forma horiek nitrito eta nitrato bihur daitezke gero lurzoruan. Interesgarria da horiek ezagutzea, gure kirol-azaletan ongarritze-dosiak doitu ahal izateko.

Gure aintziretan nutrienteak, nitrogenoa eta fosforoa gehiegi egoteak algak neurriz kanpo hazten ditu, aintziren hondora argia heltzeari uzten dion bolumenetara iritsi arte; orduan sortzen da eutrofizazioa, algak hil eta usteltzen dira, uretako oxigenoa kontsumitzen da eta usain txarrak sortzen dira.

Algen hazkunde neurrigabea eragiten duen nutriente-soberakinak buxadurak sor ditzake ureztatze-hodietan, golf-zelaietan. Iragazkien sarreran eta irteeran presioak zaintzea gomendatzen dugu, kontrol automatikoko sistemekin, hala nola hemen eskain diezazukegun ponpaketen monitorizazioarekin.