Oinarrizko prozesu fisiologikoak II. Transpirazioa eta translokazioa

Transpirazioa eta translokazioa oinarrizko prozesu fisiologikoak dira.

Transpirazioa hostoen bidez ur-lurruna galtzean datza; zaila da prozesu hau lurzoruaren lurrunketatik bereiztea, eta, horregatik, fenomeno osoari ebapotranspirazio deitzen zaio, hezetasun-gradiente batek bultzatzen duena, beheko eremurik hezeenetik (5,5 cm azpitik) azalekoenera (lehen 5,5 cm-ak). Transpiratutako ur honek landarea hozteko aukera ematen du, baina hezetasun erlatibo altuko edo VWC balio altuko egoeretan gradiente hori ez da sortzen, eta, beraz, landareak ez du hozketarik, eta “canopy temperature” edo hostoen tenperatura nabarmen handitzen da, kanpoko tenperatura aldatzen ez bada ere. Hortik datorkigu neurtzen dugun tenperatura hostoena izatea, gure green-en estres termikoaren maila neurtu ahal izateko.

Translokazioa konposatuen kanpotik belarraren barrurako mugimendua da, eta bere sistema barruko mugimendua. Hala, burdina foliarra aplikatzen dugunean, klorofila-molekuletara translokatzen da, eta emaitza gure green-en hostoen kolore berdexka da.

Transpirazio- eta translokazio-prozesuak optimoak dira aire/ur balantzeak zuzenak direnean. Era berean, VWC-ren soberakinek edo hezetasun erlatibo altuek tenperatura altuko aldietan gure green-en estres termikoa areagotzen dute, transpirazio-prozesua ezinezkoa delako.

Stevens-ek egindako azterlanek erakusten dute VWC-ren eta CE neurrien % 85 green-aren profilaren lehen 6 cm-etan gertatzen dela; horregatik, hori izan behar da monitorizatzeko lehentasunezko eremua.