Humificación

A humificación da materia orgánica consiste na transformación de compostos orgánicos, por medio de microorganismos, en compostos orgánicos sen composición definida (non son aminoácidos, nin ácidos orgánicos, nin tampouco biomasa microbiana viva), e bioestable. Confire ao solo características idóneas,  aumentando a aireación, a humidade, a capacidade de intercambio catiónico, a formación de agregados, a mellora da estrutura do solo e o control de enfermidades.

Ao contrario do que sucede coa mineralización, a humificación secuestra o carbono e diminúe a emisión de dióxido de carbono, co que é un proceso óptimo desde o punto de vista da sustentabilidade. A súa mineralización é lenta.

O vermicompostaxe é a técnica para a produción de humus a través do cultivo de miñoca de terra,  en concreto a miñoca vermella de California “Eisenia foetida”.

Existen evidencias de propiedades antagonistas de moitas das enfermidades comúns no céspede tales como S. homeocarpa, P. graminicola e M. nivale. As bacterias antagonistas atopadas inclúen as seguintes: Pseudomonas aeruginosa, P. fluorescens, Xanthomonas maltophilia, Enterobacter cloacae, Bacilus subtilis (Hoitink & Fahy 1986).