Control de malas herbas

Xestionas ben o control de malas herbas?

Que son as malas herbas?

Unha mala herba defínese como calquera especie vexetal, sexa de folla ancha ou estreita, que crece en lugares non desexados. A identificación precisa e o coñecemento de especies como Digitaria ischaemum e Urochloa subquadripara son cruciais para unha xestión efectiva.

A definición de “mala herba” poderíase explicar como aquela herba de folla ancha ou estreita que se desenvolve nun lugar non desexado.

É necesario un bo programa de xestión para que estas estean en niveis mínimos, para o cal é necesario tanto o coñecemento das diferentes especies como da súa forma de erradicación. Especies herbáceas comúns como Digitaria ischaemum ou Urochloa subquadripara poden parecer similares cando se someten a segas baixas, pero a Digitaria ischaemum será máis fácil de eliminar ca Urochloa subquadripara.

Ciclos de vida e o seu impacto no control

Adaptación das malas herbas ás condicións climáticas

O coñecemento dos ciclos de vida destas malas herbas pode axudar co control óptimo delas. Estes ciclos de vida están afectados polo aumento da temperatura na época estival e o descenso desta no outono. Un tratamento baseado nos graos día pode axudarnos nestas tarefas (Elmore et al., 2014; Fidanza et al., 1996)

A implementación de programas de xestión que eviten a formación de sementes viables é un compoñente vital para unha eficiencia máxima nestas labores, particularmente en áreas de intenso tráfico. Moitas das problemáticas malas herbas que observamos nos campos de golf producen gran cantidade de sementes que volven ao solo, así a Poa annua pode producir ata máis de 2500 sementes por metro cadrado nos primeiros 2.5 cm de solo (Watschke et al., 1979). Por iso os tratamentos preemerxentes son fundamentais.

Técnicas de manexo e control

Control químico e resistencia a herbicidas

O uso de herbicidas foi a pedra angular no control de malas herbas. Con todo, a emerxencia de resistencia a herbicidas en especies como Poa annua e Eleusine indica subliña a necesidade dun enfoque integrado de manexo, incluíndo a rotación de herbicidas con diferentes modos de acción para mitigar a selección de biotipos resistentes.

Estratexias para a xestión da resistencia

A xestión da resistencia debe enfocarse no uso diversificado de herbicidas, a integración de métodos de control non químicos e a monitorización continua da eficacia do herbicida (Beckie, 2006).

Biotipos para o control de malas herbas

Existen biotipos de malas herbas con resistencia a herbicidas de pre e posemerxencia, como son os casos de Poa annua e Eleusine indica debido á non rotación de herbicidas con diferentes modos de acción. Nestas situacións, as malas herbas que sobreviven a estes tratamentos son as que se converten en predominantes, son malas herbas con xenéticas que admiten estes herbicidas. As solucións a estes problemas pasan por evitar herbicidas con mecanismos de acción similares aos daqueles que xa non son eficientes. Así, se hai resistencia a herbicidas de inhibición da acetolactato (ASL), como Cubix (con materia activa foramsulfurón), non se deberían usar outros con ese mesmo modo de acción.

A continuación presentamos malas herbas susceptibles de resistencia e os seus herbicidas: