Detección de enfermidades en céspede VI. Antracnose

A antracnose en céspede é unha enfermidade fúnxica amplamente recoñecida pola súa capacidade para causar danos significativos en campos de golf, áreas deportivas e paisaxes verdes. Desde o seu descubrimento nos primeiros anos do século XX ata a actualidade, a antracnose en céspede foi obxecto de intensa investigación e desenvolvemento de estratexias de manexo para mitigar o seu impacto.

Axente causal:

O axente causal da antracnose do céspede é o fungo Colletotrichum cereale, anteriormente coñecido como Colletotrichum graminicola, aínda que nalgunhas rexións como Corea, o fungo Microdochium bolleyi tamén se asociou a esta enfermidade. Este fungo pode sobrevivir no inverno como micelio ou conidias asociadas con tecido vexetal infectado previamente. Ademais, o fungo pode sobrevivir como agregados de hifas pigmentadas chamadas apresorios, que se adhiren ás superficies das plantas e producen cravos de infección que penetran nos tecidos e provocan enfermidades.

O ciclo de vida do fungo inclúe a produción de esporas en acérvulos de plantas enfermas, que poden transportarse a plantas non enfermas a través da auga, calzado e equipamento para céspede. Unha vez que as esporas xerminan, as hifas emerxentes forman apresorios que penetran nos tecidos da planta e provocan a enfermidade

Síntomas:

Os síntomas da antracnose do céspede poden variar dependendo da especie de céspede afectada e da época do ano en que se produce a enfermidade. En xeral, a antracnose pode manifestarse como unha lesión foliar ou unha podremia basal da parte baixa do talo. No caso de lesións foliares, en agrostis aparecen manchas de cor avermellada-marrón, mentres que en poa annua os síntomas inclúen manchas alongadas e cloróticas que conteñen estruturas de cor negra e portadoras de esporas. Nalgúns casos, as follas máis vellas poden tornarse completamente acuosas.

Por outro lado, a podremia basal ocorre cando as vaíñas das follas na base dos entrenós son colonizadas polo fungo, o que provoca que o tecido infectado se torne de cor marrón escuro a negro, e as follas se tornen de cor alaranxada a amarela sen presentar lesións. Ademais, pódense observar aglomeracións de setas ou estromas infectivos de cor negra no tecido da planta, que son estruturas produtoras de esporas do fungo.

Especies máis susceptibles:

A antracnose do céspede afecta principalmente a pastos de clima temperado e frío, sendo Poa annua e o agrostis (Agrostis spp.) as especies máis susceptibles á enfermidade, con todo, tamén pode afectar a outras especies de céspede.

Condicións que favorecen a infección:

A antracnose do céspede tende a desenvolverse en condicións de estrés para o céspede, como temperaturas extremas, seca, tráfico excesivo, rega inadecuada, fertilización deficiente e solos húmidos.

Control cultural:

O control cultural da antracnose do céspede céntrase en reducir o estrés do céspede, xa que a enfermidade tende a desenvolverse en condicións de estrés para o céspede. Algunhas prácticas culturais que poden axudar a reducir a gravidade da antracnose inclúen a aireación do solo, redución de materia orgánica, uso de equipamentos de segadoras lixeiras, incremento da fertilización de nitróxeno, potasio e rega suficiente para previr o estrés por seca.

Ademais, é importante realizar prácticas de manexo que alivien as condicións de drenaxe deficiente, compactación e superficies húmidas, como aireación, redirección do tráfico, redución da rega e poda ou eliminación de árbores.

Así mesmo, pequenas achegas de nitróxeno no verán, aumentos da altura de corte e pasadas de rolo lixeiras en substitución de segas son outras estratexias moi recomendadas.

Control químico:

O control químico da antracnose do céspede implica o uso de fungicidas específicos que están rexistrados para o control desta enfermidade. Varios tipos de fungicidas son efectivos para o control preventivo e curativo da antracnose. Entre eles atópanse os fungicidas de contacto, como o clorotalonil, os fungicidas penetrantes, como a trifloxystrobina, e os fungicidas sistémicos, como o propiconazol.

Observouse resistencia nalgún caso de Colletotrichum cereale a certos fungicidas, como o tiofanato de metilo e os fungicidas QoI (Inhibidores da parte externa da quinona/estrobilurinas), como a azoxystrobina, trifloxystrobina e pyraclostrobina. Por tanto, é recomendable alternar o uso de fungicidas penetrantes en diferentes clases e mesturar fungicidas de contacto con fungicidas penetrantes nun programa de control para retrasar a aparición de resistencia.

Análise e diagnóstico de Antracnose:

A forma máis eficaz de diagnosticar Antracnose sempre son as análises de qPCR rápidas onde podemos identificar decenas de enfermidades cunha soa mostra.

Necesitas diagnosticar con eficiencia a incidencia de Antracnose ou a súa potencial afección?  Contacte con Tiloom en info@tiloom.com e en menos de 48 horas terá a resposta a través dunha análise de diagnóstico qPCR das enfermidades máis frecuentes do céspede.

O coñecemento exacto das enfermidades potenciais que afectan ao teu céspede, capacitarate para actuar de forma preventiva e xestionalo da forma máis sustentable e eficiente posible.

Bergstrom, G. C. and R. L. Nicholson. 1999. The biology of corn anthracnose. Plant Disease 83:596-608.

Chaky, J., K. Anderson, M. Moss, and L. Vaillancourt. 2001. Surface hydrophobicity and surface rigidity induce spore germination in Colletotrichum graminicola. Phytopathology 91:558-564.

Horvath, B. J. and J. M. Vargas Jr. 2004. Genetic variation among Colletotrichum graminicola isolates from four hosts using isozyme analysis. Plant Disease 88:402-406.

Vargas, J. M., Jr. and R. Detweiler. 1985. Anthracnose of Poa annua: the pathogenicity of Colletotrichum graminicola. International Turfgrass Society Research Journal 5:637-640.