Consellos para o greenkeeper no verán
FOTO · TILOOM
Hoxe en Tiloom queremos darche os mellores consellos para o greenkeeper no verán
A época estival caracterízase polo aumento considerable das temperaturas diúrnas e nocturnas, o cal se traduce en altas taxas de evapotranspiración. Por outro lado, en variedades C3, a partir de 23 °C o número, lonxitude e masa de raíces comeza a diminuír e mesmo, chegando a temperaturas máximas diarias superiores a 35°C e nocturnas máximas superiores a 25°C, poden provocar a súa morte (Huang, B et al.)
É por tanto moi relevante que podemos atoparnos durante a época estival na situación máis desfavorable para o noso campo, é dicir, con maiores necesidades de achegas de auga cara á planta e menos volume dispoñible no solo como consecuencia de menor profundidade radicular.
Esta escaseza na auga dispoñible para a planta esixe, así mesmo, unha xestión da rega eficiente e por tanto será vital a monitorización da temperatura, humidade e profundidade radicular.
A xestión da rega máis eficiente é aquela que provee o céspede das súas necesidades netas, deixando espazo poroso tamén para o osíxeno e a respiración, proceso fisiolóxico se cabe aínda máis importante nestas épocas estivais. Por tanto, conforme diminúe a profundidade radicular, as regas deberían ser cada vez menos profundas e máis frecuentes, situación inversa á que se produce cando se require un lavado de sales, regas profundas e espazadas, pero esta situación non é a que discutimos neste artigo e sobreentendese que non existen problemas de salinidade.
Tendo en conta que a diminución de raíces (en maior ou menor medida é un feito xeneralizado no verán) imos presentar diferentes estratexias para aliviar na medida do posible estes fenómenos :
- Uso de surfactantes ou tensioactivos, estes diminúen a tensión superficial da auga permitindo un mellor “mollado” do solo e eliminando zonas secas ou “dry patches”.
Existen diferentes tipos de surfactantes ou tensioactivos: aniónicos, non aniónicos, polímeros, derivados de azucres ou ácidos húmicos.
A combinación de axentes humectantes e micropinchados aumentarán a condutividade hidráulica, permitindo a penetración da auga en profundidade.
- Uso de reguladores de crecemento tales como Trinexapac-Etil. Estudos en variedades C3 mostraron aumento da súa resistencia á seca tras a súa aplicación, debido a que a deceleración no crecemento e nos seus procesos fisiolóxicos que promoven, conseguen reducir a demanda no consumo de auga da planta. Igualmente estudos na Universidade de Arkansas mostraron comportamento similar para calles de Bermuda híbrida con tratamentos similares. (Fonte: Brouwer.N. 2014. University of Arkansas).
- Mellora da uniformidade de rega. Isto mellórase calibrando o sistema de rega, tendo en conta localización de aspersores, pluviometría, presións estáticas e dinámicas, bombeo, etc. Uniformidades de rega do redor do 50 – 75% son comúns. A maior uniformidade, menores problemas de déficit hídrico. Hoxe en día POGO ofrece a mellor ferramenta do mercado para o seu estudo.
- Syringes ou regas de refresco, que consisten en aplicacións lixeiras de auga sobre o tecido foliar, para diminuír a temperatura puntualmente. Non debe consistir nunha acción de rega propiamente dita, a cal se realizará nas horas nocturnas para restituír a auga perdida por evapotranspiración.
- Uso de ventiladores e extractores de aire dos greens, os denominados “Subair vacuum blowers”, para eliminar excesos de humidade.
- Uso de micorrizas. As micorrizas son un dos tipos de simbiose máis abundante da biosfera: son fungos que interactúan coa planta e melloran a absorción de auga e nutrientes da raíz, permitindo a atenuación do estrés hídrico no verán. Fonte: Ruiz-Lozano et al., 1995.
A achega das micorrizas pode realizarse, ben a través de inoculación biolóxica, ben a través de achegas de enmendas orgánicas.
-
Aumento da altura de corte. A consecución de superficies rápidas de greens ha de conseguirse a través de operacións de rulado, e non tanto por alturas baixas. Existe unha correlación positiva entre a altura de corte e a lonxitude radicular.
- Axuste da dose de nitróxeno, fósforo e potasio. O crecemento da raíz baséase no nitróxeno, medra cando se produce a fotosíntese, se a folla está con contidos óptimos de clorofila e o céspede produce máis carbohidratos dos que consome. A fertilidade ha de basearse no potencial de crecemento. O potasio é o nutriente que regula a apertura e peche dos estomas das follas e por ende o proceso de evapotranspiración polo cal o céspede regula a súa temperatura. É un elemento clave na resistencia ao estrés hídrico. Contidos suficientes de fósforo. O fósforo forma parte da molécula de ATP, unidade enerxética da planta. É necesaria para todos os procesos fisiolóxicos do céspede.
Recomendamos manter os niveis de fósforo e potasio lixeiramente por riba dos niveis MSLN.
- Control de nematodos que, como vermes parasitos das plantas, causan considerables danos radiculares cando as temperaturas son óptimas para o seu crecemento entre 21 e 27 °C, polo que adoitan atacar na primavera e os síntomas verse no verán. Adoitan ser frecuentes en terreos deportivos pola preferencia dos nematodos por terreos arenosos.
- Control de insectos, en especial aqueles que producen danos radiculares. Os insecticidas utilizados deben introducirse a través do colchón de feltro ou “thatch” ata chegar á zona radicular. É recomendable a incorporación coa axuda da rega.
A continuación mencionamos algúns dos insectos máis comúns que producen danos radiculares
