Clorose férrica: cando o ferro escasea e o teu céspede nótao

A clorose férrica é a carencia de ferro na planta, que afecta ao seu metabolismo e á síntese da clorofila e se manifesta por un amarelecemento foliar. É moi dependente do pH do solo. O ferro asimilable pola planta redúcese aos seus niveis mínimos cando o pH do solo está entre 7.5 e 8. Polo tanto, os solos calcáreos serán propensos a esta clorose. Un VWC excesivo dará lugar a deficiencias de osíxeno e tamén de ferro asimilable.

Os solos calcáreos son propensos á clorose.

Síntomas de deficiencias altas son céspede esbrancuxado e tecido foliar flácido.

A aplicación de sulfato de ferro ou sulfato amónico férrico solucionará o problema nun par de días.

Resultados analíticos de 10-15 ppm de ferro adoitan considerarse adecuados para a maioría de céspedes.

A maioría de climas áridos presentan clorose férrica nas variedades de poa pratensis, perennial ryegrass, festuca e agrostis (menos frecuente). A clorose inducida pola chegada de altas temperaturas estivais é frecuente, mentres que este problema é menos frecuente nos períodos máis frescos de primavera e outono. A hipótese de David Devette (Iowa State University, Horticulture Dept) é que as altas temperaturas poden facer que as raíces (en especial as de poa pratensis) non poidan absorber todo o ferro necesario. Os síntomas de carencia de ferro poden confundirse cos de nitróxeno ou xofre, e tamén poden dar lugar a enfermidades fúngicas. Ademais, a interacción do ferro con outros nutrientes complica a situación. Por exemplo, altos contidos de cobre poden ocasionar o bloqueo na absorción do ferro e ocasionar a deficiencia por esta razón. Esta situación tamén pode presentarse ao existir desbalance con outros micronutrientes como o manganeso, cinc e molibdeno.

Tanto as aplicacións foliares como as granulares son recomendadas, sendo o sulfato ferroso o fertilizante utilizado máis amplamente en ambas as dúas aplicacións. A aplicación de nitróxeno en forma de nitratos pode conducir a desenvolver deficiencia de ferro. Tamén as deficiencias de potasio e cinc poden reducir a velocidade de translocación do ferro dentro da planta, provocando síntomas de deficiencia fisiolóxica, aínda cando existan niveis normais de ferro no solo. Niveis excesivos de fósforo tamén poden dar lugar a deficiencias debido á formación de precipitados de fosfatos férricos.

Todos os factores anteriormente mencionados, xunto con outros máis relacionados co pH, a materia orgánica e o nivel de osíxeno do solo, fan que a clorose férrica sexa unha das deficiencias máis difíciles de corrixir. En xeral, as aplicacións ao solo con compostos que conteñen ferro non solucionan o problema, xa que é moi posible que se formen compostos insolubles non dispoñibles para a planta. Previr, cunha fertilización equilibrada, coidando que o pH, a materia orgánica e a drenaxe sexan os adecuados, representa a mellor forma de manter afastada a clorose férrica.