Humifikazioa

Materia organikoaren humifikazioa konposatu organikoen eraldaketan datza, mikroorganismoen bidez, osaera zehaztugabeko konposatu organikoetara (ez dira aminoazidoak, ez azido organikoak, ezta biomasa mikrobiano bizia ere), eta bioegonkorra. Lurzoruari ezaugarri egokiak ematen dizkio,  aireztapena, hezetasuna, katioi-trukaketa gaitasuna, agregatuen eraketa, lurzoruaren egituraren hobekuntza eta gaixotasunen kontrola handituz.

Mineralizazioarekin gertatzen denaren aurka, humifikazioak karbonoa harrapatzen du eta karbono dioxidoaren isurketa murrizten du, eta, beraz, jasangarritasunaren ikuspegitik prozesu optimoa da. Bere mineralizazioa motela da.

Bermikonpostajea humusa ekoizteko teknika da, lur-zizareen laborantzaren bidez,  zehazki Kaliforniako zizare gorria “Eisenia foetida”.

Belarrean ohikoak diren gaixotasun askoren propietate antagonisten frogak daude, hala nola S. homeocarpa, P. graminicola eta M. nivale. Aurkitutako bakterio antagonistak hauek dira: Pseudomonas aeruginosa, P. fluorescens, Xanthomonas maltophilia, Enterobacter cloacae, Bacilus subtilis (Hoitink & Fahy 1986).