Argi artifiziala II: estadioetako itzalen arazoa
ARGAZKIA · TILOOM
Azken hamarkadetan, kirol-estadioak mila lagun baino apur bat gehiago hartzeko gai ziren pabilioi ireki txikiak izatetik laurogeita hamar mila lagun baino gehiagoko edukiera duten erraldoi handiak izatera pasatu dira. Arkitekturaren aldaketa apartekoak arazo agronomikoak sortu ditu. Horietan garrantzitsuena lurzatiaren gainazalean eguzki-argi nahikoa ez iristea da.

Estadioa inguratzen duten harmaila altuek itzalak sortzen dituzte eta, egunean zehar mugitzen badira ere, landare-gainazalak jasotzen duen argi-kopurua batzuetan benetan txikia da.
Udatik neguara, eguzki-izpien intzidentziari dagokionez alde handia gertatzen da ekuatoretik urrun dauden latitudeetan.
Argi-eskuragarritasun gutxiko egoeretan, belarrak ez du fotosintesia egiteko beharrezko erradiazioa eta bere hazkunde-ohiturak aldatzen ditu argia bilatzen saiatuz, hostoen mamia estutu eta luzatuz eta sustraien dentsitatea eta luzera murriztuz, eta horrek belar ahula izatera eramaten du.

Egoera berri horren irtenbidea estadioetan argiztapen artifiziala ezartzea izan zen, baina dagoen teknologia ez zen egokia. Ez ziren belarra behar bezala hazteko beharrezko maiztasunak irradiatzen, LED iritsi zen arte, landare-estalduraren argi-beharrak asetzeko bereziki diseinatutako igorpen-espektroak dituzten argiak fabrikatzeko aukera ematen duena.



